words and sounds.

rasp — Mon, 16 Feb 2009 11:21:57 +0000

Dzisiaj czuję, że życie przepływa gdzieś obok mnie, a ja nie mam najmniejszej chęci, by je złapać.

and the truth hurts because the truth is all there is.

rasp — Sat, 14 Feb 2009 20:33:58 +0000

I nie ma niczego dziwnego w siedzeniu w sobotni wieczór samej w domu, piciu czerwonego wina, paleniu papierosów i głośnym puszczaniu piosenek polskich wokalistek, których się słuchało i z którymi się identyfikowało jak się miało 17 lat, naprawdę nie ma.

_________________________

Mam wrażenie, że doszłam do jakiejś granicy, a ścięcie włosów było jej symbolicznym uznaniem; wcale nie chodziło o to, żeby wyglądać ładniej, powiedziałabym nawet, że osiągnęłam efekt wręcz przeciwny, ale właśnie tego potrzebuję, oszpecić się, upić, zakrztusić dymem, upaść, a potem podnieść się, wyłączyć smętne piosenki, których słuchało się, kiedy przeżywało się pierwszy zawód miłosny w swoim życiu, i powiedzieć sobie spokojnie, cicho, ciiii, już dobrze.

rasp — Thu, 12 Feb 2009 21:44:46 +0000

Ostre, szybkie cięcia.

Króciutkie włosy, odkryte uszy, długie kolczyki i soczewki zamiast okularów.

Oczy podkreślone czarną kredką, słuchawki w uszach.

Rytuał przejścia ku wiośnie, chociaż śnieg na chodnikach.

Dbaj o wspaniałą kobietę, którą jesteś, mówi bliska mi osoba.

Zaciągam się głęboko dymem i mówię sobie jeszcze będzie pięknie.

john parish & polly jean harvey that was my veil

rasp — Mon, 09 Feb 2009 22:17:37 +0000

K. miała piegi na policzkach, dopiero dzisiaj je zauważyłam. Zanurzam się znów w świat Axelsson, oblepia mnie ze wszystkich stron, aż znów w nim utonę, nie wiedząc czy chcę tak naprawdę wypłynąć na powierzchnię. Na Placu Solnym sprzedają żółte tulipany, a ja zaciągam się dymem po czubki stóp i wciąż czekam na deszcz.

Syrop na kaszel ma słodki smak dzieciństwa, wypiłam prawie całą butelkę.

rasp — Sun, 08 Feb 2009 16:23:57 +0000

Staram się wsłuchać w siebie, usłyszeć swój głos, zrozumieć, o co mi w ogóle chodzi. Uporządkować ścieżki, odczytać znaki, zamienić znaki zapytania w kropki kończące zdania.

naginam czasoprzestrzeń.

rasp — Fri, 30 Jan 2009 20:33:36 +0000

W smsie od M. wyczułam jakiś smutny ton, było coś niepokojącego w tych jej kilkunastu słowach, coś, co spowodowało, że zadzwoniłam do niej mówiąc od razu wiesz, mi też jest cholernie smutno.

Noszę wciąż ze sobą Dom Augusty Axelsson, nie potrafię tej książki dokończyć. Znów trafia w moje czułe punkty. Chcę ufarbować włosy na rudo i pomalować ściany w mieszkaniu na pomarańczowy kolor.

Hannah przyjeżdża na weekend, przy alkoholu i papierosach będziemy sobie opowiadać swoje smutne historie.

Mam wrażenie, że świat mnie przerasta, że oczekuje ode mnie rzeczy, których nie jestem w stanie zrobić, że chce ode mnie czegoś, czego nie jestem w stanie dać.

I oczywiście, że się widzimy w tym roku na Open’erze. Koniecznie. Pod samą sceną, tam, gdzie Bzium będzie piszczeć.

(Muszę sobie powtarzać, że jestem zajebista i już nic mnie nie rozpierdoli.)

rasp — Tue, 23 Dec 2008 20:49:36 +0000

nowy jork to najpiękniejsze z możliwych miejsc w świąteczny czas
i najokrutniejsze
tam spędziłam moje najpiękniejsze w życiu święta
było mi zimno
byłam głodna
byłam biednym przybyszem z bloku wschodniego
dziewczynką z zapałkami
siedziałam na parapecie mieszkania na 43 piętrze nie mogąc złapać
tchu
z zimna bo znajomi znajomych z oszczędności wyłączyli ogrzewanie
nie bacząc na przyjazd ubogiej krewnej z polski
„skąd? a to ten kraj od kiełbasy, papieża i aushwitz”
ale i ze strachu:
dwa tygodnie i dwadzieścia dolarów (z których pięć w kilka chwil
po przylocie
oddałam czarnemu jak cicha noc tragarzowi mojej walizki)
miałam siedemnaście lat i studiowałam na uniwerytecie na alasce
marzyłam żeby zobaczyć nowy jork tak bardzo
że w przerwie świątecznej zdecydowałam się na desperacki krok
zamieniłam dostatni dom pełen przysmaków, prezentów, przejażdżek
saniami
i gorącej czekolady na bilet do nowego jorku i klucze do pustego
mieszkania
w centrum manhatanu na 43 piętrze gdzieś w chmurach
nowy jork spadł na mnie z całym swym przedświątecznym nadmiarem
na 5th avenue skręcało mnie od zapachu pieczonych kasztanów
i gorącego powiewu cukrzonych migdałów
ale wreszcie zrozumiałam idiom window shopping
kiedy byłam tak głodna że gotowa byłam zlizać choćby odbicie bajgla
z wystawy
całymi dniami włóczyłam się ulicami nowego jorku nieświadoma
że zapuszczam się w bardzo niebezpieczne dzielnice
ze strachu żeby nie być sama nawiązywałam znajomości z ulicznymi
mętami,
bezdomnymi, rosyjskimi dziwkami
w wigilię armia zbawienia poczęstowała mnie talerzem makaronu
z keczupem
w tamte święta sama siebie skazałam na wygnanie
z bezpiecznego w nieznane
dotarło do mnie że możliwość wyboru to trudna sprawa
zrozumiałam też że nie lubię i nie chcę się bać
no i dokonałam najważniejszego jak dotąd w moim życiu odkrycia:
impossible is nothing
(Maria Peszek New York, New York)

rasp — Mon, 15 Dec 2008 20:34:33 +0000

Przez całe lato istniały te pęknięcia, ale teraz poszerzyły się i otwarły. Coś się zepsuło.
Może to czas.
(Majgull Axelsson Dom Augusty)

Rozklejam się, coś mnie rozpierdala gdzieś od środka.

pale 3 feat. alison goldfrapp bodo

and the message coming from my eyes says leave it alone.

rasp — Fri, 05 Dec 2008 22:40:26 +0000

To jest ta cisza w metrze, ten powrót do Paryża, to pisanie, które jest tak naprawdę tylko dla siebie.

Reprise.

To taka ulga odczuć, że potrafię się jeszcze zachwycać, odczuwać to drganie znajomych strun gdzieś w środku.

nim stanie się tak, jak gdyby nic nie było.

rasp — Thu, 04 Dec 2008 09:19:42 +0000

Zastanawiałem się czy cię poznam, powiedział chłopak do dziewczyny gdzieś obok mnie, gdzieś w miejscu, w którym ostatnio przebywam znacznie częściej niż we własnym domu. Obserwuję ludzi, przyglądam im się, urywki ich rozmów docierają do moich uszu, odbijają się ode mnie albo uderzają ze zdwojoną siłą.

Miesiąc przeradza się w dwa, a dwa w trzy; czas nagle pęcznieje, nabiera ogromnych rozmiarów, rozrasta się, burzy mój spokój i poczucie bezpieczeństwa.

Wszystko co dobre jest w tobie i przed tobą, powiedziała bliska mi osoba.

W antykwariacie chodzę między półkami, przyglądam się książkom, dotykam ich grzbietów, wdycham powietrze przesycone zapachem kurzu.

Pachnę In2You Calvina Kleina i nucę sobie coś pod nosem.